گروه اشخاص

بنرهای راست

جستجوی تخصصی در persons

بخش کاربران


پرشيا سيتيز،حاج سيد علينقی دشتی فرزند حاج سيد محمد فرزند سيد علی اکبر در سال 1345 ه.ق در روستای ميانخره در خانواده ای روحانی و اهل تقوی متولد شد.و از فضلا و شعرای مشهور دشتی است که صفات عالی و مهمانوازی و کمک به نيازمندان برخوردار بود.ایشان در لغت و صرف و نحو تسلط کامل داشته و ادبيات عرب و قواعد و شواهد آن به طور جامع و کامل ميدانست.در ابتدای کار جهت کسب علم و آموختن قران به مکتبخانه رفت و قران و کتب فارسی متداول را نزد ملای مکتب خانه آموخت.کتاب نصاب الصبيان را به احتمال در مکتبخانه آموخت و مقدمات صرف و نحو را نزد پدر و ديگران بستگان فرا گرفت.در آن روزگار در منطقه دشتی چند مرکز علمی و حوزه علميه مختصر وجود داشته که يکی از آن مراکز ميانخره بود و يکی از علمای مشهور دشتی مرحوم شيخ عبدالنبی بحرينی چنان که ذکر شد مدتی در آن حوزه تدريس داشتند و حاج آقا سيد علينقی نيز در کلاس درس ایشان حاضر می شدند.از آنجا که عشق وافری به نسبت به کسب علم و استعداد و ذوق و هوشی خدادادی سرشاری برخوردار بود نسبت به هم کلاسيهای خود گوی سبقت را می ربود و به همين خاطر مورد توجه شيخ عبدالنبی قرار گرفت بطوری که او را درس سفر و حضر با خود همراه داشته تا مانعی برای پيشرفت تحصيلی ایشان حاصل نگردد.    سپس مرحوم حاج آقا برای ادامه تحصيل به نجف اشرف عزيمت نمود و در حالی که بر اثر پيشرفت در کسب علوم ادبی زبانزد عام خاص گرديد مدت زيادی نتوانست در آنجا ماندگار گردد و به ناچار به وطن بازگشت.

پس از مراجعت برای مدت معدودی به شيراز رفت آنگاه به روستای ميانخره مراجعت کرد و حوزه درسی بر پا نمود و عموم علاقمندان را دعوت به حضور در کلاس درس جهت کسب علم کرد و از این طريق عده ای از جوانان و نوجوانان به کسب علم پرداختند.ایشان چند اثر مکتوبو مدون چه به زبان فارسی و چه عربیاز خود به جای گذاشت که مهمترين آنها عبارتند از:

1.منظومه در قواعد علم نه 2.رساله قواعد 3.سفرنامه خوزستان 4.شجرنامه سادات ميانخره -چارک-درازی-چاوشی 5.سفرنامه دشتی .6شجرنام سادات بردخون 7.اشار فارسی و عربی

وی اشعارش را به زبان فارسی و هم عربی و منظومه اش را به سبک و وزن الفيه ابن مالک در نحو سروده است  که مورد توجه اساتيد ادب در حوزه علميه نجف و قم واقع شد.در سرودن شعر به گويش محلی نيز مهارت کافی داشته است.همچنين ديوان اشعار شعرای اعصار مختلف جمع آوری و با علاقه زيادی به برسی و حفظ آنها همت گماشت و چندين قصيده و غزل از شاعران ديگر را از بر داشت.ایشان از خط زيبايی هم بخوردار بود که اغلب مطالب خود را بدون نقطه می نوشت. در نهايت آن مرد بزرگ و دانشمند در سال 1318 ه.ش در ميانخره وفات نمود و در همانجا به خاک سپرده شد. شجرنامه ایشان بر روی سنگ مزارش حک شده است



تاریخ ارسال: 1390/8/1
تعداد بازدید: 99